Hieronim Augustyn Lubomirski
Książę Świętego Cesarstwa Rzymskiego, dyplomata, kondotier
- Urodzony
- 20 stycznia 1647, Rzeszów
- Zmarł
- 20 kwietnia 1706, Rzeszów
- Zawody
- Książę Świętego Cesarstwa Rzymskiego, dyplomata, kondotier
Hieronim Augustyn Lubomirski urodził się 20 stycznia 1647 roku w Rzeszowie, gdzie zmarł 20 kwietnia 1706 roku. Był synem Jerzego Sebastiana Lubomirskiego i Konstancji Ligęzianki, bratem Stanisława Herakliusza oraz właścicielem Rzeszowa. Nosił tytuł księcia Świętego Cesarstwa Rzymskiego, działał jako dyplomata i kondotier. W 1663 roku studiował na Uniwersytecie w Padwie, a następnie wstąpił do zakonu joannitów.
Od 1670 roku służył w wojsku koronnym, uczestnicząc w kampaniach przeciw Ordzie Krymskiej i w walkach z Imperium Osmańskim. Pełnił urzędy chorążego wielkiego koronnego, marszałka nadwornego koronnego i podskarbiego wielkiego koronnego. Był też krótko wojewodą krakowskim, a od 1702 roku kasztelanem krakowskim i hetmanem wielkim koronnym. W bitwie pod Wiedniem jego korpus walczył w składzie armii austriackiej. W 1702 roku dowodził wojskami koronnymi pod Kliszowem. W kolejnych latach zmieniał poparcie między obozami Augusta II i Stanisława Leszczyńskiego. W 1705 roku został kawalerem Orderu Orła Białego.
Na podstawie artykułu „Hieronim Augustyn Lubomirski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.