Stanisław Herakliusz Lubomirski

Stanisław Herakliusz Lubomirski urodził się 25 maja 1642 roku w Rzeszowie, a zmarł 17 stycznia 1702 roku na Zamku Ujazdowskim. Był politykiem, marszałkiem wielkim koronnym w latach 1676-1702 oraz marszałkiem nadwornym koronnym w latach 1673-1676. Pełnił także funkcję podstolego koronnego, starosty spiskiego i marszałka sejmu w 1670 roku. W 1673 roku, po obronie Spisza, zaproponowano mu koronę węgierską, której nie przyjął. Był stronnikiem Michała Korybuta Wiśniowieckiego, a następnie uczestniczył w opozycji wobec Jana III Sobieskiego.

Lubomirski był poetą i autorem dramatów, tworzył po polsku i po łacinie. Do jego utworów należą „Ermida albo Królewna pasterska”, „Tobiasz wyzwolony” oraz „Rozmowy Artaksessa i Ewandra”. Publikował także pod pseudonimami Stanislaus Lysimachus i Mirobullius Tassalinus. Był mecenasem sztuki, a wśród jego posiadłości znajdowały się Ujazdów i Puławy. W Czerniakowie ufundował klasztor i kościół bernardyński. Został pochowany w czerniakowskim kościele Bernardynów w Warszawie.

Na podstawie artykułu „Stanisław Herakliusz Lubomirski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.